Rozdział 91 ( III )

*Oczami Sony*

Siedziałam w domu i pakowałam wszystkie swoje rzeczy. Rozglądałam się po mieszkaniu a w mojej głowie pojawiały się te wszystkie wspólne chwile które przeżyłam. Tak pamiętam jak rok temu w halloween przebraliśmy się jako para z lat 70 -tych. To była naprawdę świetna zabawa, szkoda że już żadnej z nim nie przeżyję. Otrząsnęłam się i wróciłam do pakowania. Biegałam po domu jak opętana pakując wszystko co miałam po rozrzucane

w mieszkaniu. Spakowałam już 3 walizki i jedno pudło. w pierwszej walizce miałam bluzki i sukienki w drugiej spodnie i spódniczki a w trzeciej kurki i swetry. w pudle miałam wszystkie buty, kosmetyki i biżuterię. do drugiego pudła pakowałam zdjęcia moje i Toma, a do 3 i 4 garnki sztućce i inne duperele. Kiedy skończyłam usiadłam na kanapie wzięłam telefon i wyszukałam numer Harrego.

- Cześć Harry. - Powiedziałam po ciuchu

-Witaj Sony - Odezwała się Bella.

- Hej Bell nie wiesz może gdzie jest Harry ? - Zapytałam przyjaciółki.

- No pojechał do Ciebie ale zapomniał telefonu.
- Dobra dzięki. - Powiedziałam i rozłączyłam się
Zdążyłam odłożyć telefon kiedy ktoś zaczął pukać do drzwi, kiedy je otworzyłam zobaczyłam Harrego.
- Jestem. - Powiedział uśmiechnięty Harry
- To dobrze przed chwilą dzwoniłam do Ciebie ale telefonu nie wziąłeś.
- No zapomniałem, ale już jestem. Co mam wziąć ? - Zapytał
- No dobrze by było gdybyś na początku wziął pudła a ja zaniosę walizki. - Powiedziałam do przyjaciela.
- Dobrze Sony.
Kiedy znieśliśmy wszystkie rzeczy do samochodu Harrego, chłopak przywiązał mój samochód do swojego i pojechaliśmy. Spojrzałam na blok po raz ostatni a pojedyncza łza spłynęła po moim policzku.
- Sony, wiem że jest Ci ciężko, ale nie możesz się załamywać.
- Trzeba zacząć żyć od nowa. Wiem Harry, pamiętam Co mi powiedziałeś. Ale każda kolejna ,, książka '' którą zaczynam jest bardzo ciężka, a gdy już mi się podoba szybko się kończy w nieoczekiwany sposób.
- Szczerze to nie mam pojęcia jak to jest cały czas zaczynać coś od początku, ale jedno jest pewne że na mnie i na Bellę zawsze możesz liczyć.
- Wiem, ale ja chce się wreszcie ustabilizować.
- Sony, masz dopiero 20 lat. Całe życie jest przed tobą. - Powiedział Harry, a ja nic się nie odezwałam

*Kilka Dni Później*

Od czasu przeprowadzki nie wychodziłam z domu, a powodem było to że cały czas się upijałam ponieważ to było ucieczką od moich problemów i samotności. Niestety wszystko co dobre szybko się kończy, a mając na myśli dobre chodziło mi o wódkę. Kilka razy dzwonił do mnie Niall, Harry i Bella, ale nie miałam ochoty z nimi rozmawiać. A trzeba się ogarnąć. Tylko że pewnie od jutra bo dzisiaj jestem pijana. Oglądałam jakiś denny program w telewizji, gdy ktoś zapukał do drzwi. Wstałam z ledwością z kanapy i ruszyłam do drzwi. Złapałam równowagę i otworzyłam drzwi a moim oczom ukazał się Niall. Zdziwił się kiedy zobaczył mnie w takim stanie.

- Boże Sony jak ty wyglądasz. - Powiedział do mnie i wszedł do środka.

- Czego chcesz ? - Zapytałam opryskliwie

- Czy ty widzisz jak ty wyglądasz. Słyszysz się w ogóle ? - Zapytał chłopak

- O.. już nie udawaj że się o mnie martwisz. Nie obchodziłam Cie 2 lata a teraz wracasz, chcesz rozwalić mi ślub, a teraz przychodzisz do mnie jak gdyby nigdy nic. To gówno prawda.

- Jesteś pijana. - Krzyknął.

- No i co że jestem. Przyszedłeś mnie bzyknąć i zostawić jak wtedy ? Proszę bardzo masz okazję

- Sony co ty w ogóle pieprzysz ?

- A co nie jest taka prawda ? Jesteś hujem jednym słowem.

- Sony przestań.

- Bo co mi zrobisz ? Gówno mi zrobisz i taka jest prawda.

- Wiesz co. Teraz To ja się zastanawiam po co ja tu w ogóle przyszedłem. Myślałem że miło spędzimy wieczór. Najwidoczniej się pomyliłem

- Uuuu, tak mi przykro... ale wiesz co jednak nie jest mi przykro, po tym co mi zrobiłeś. Zobaczyłeś mnie to miłe, a teraz wypierdalaj z mojego mieszkania... i wiesz co więcej tu nie wracaj.

- Czemu tak się do mnie odzywasz. Krzywdzisz mnie tym. - Powiedział chłopak. Spojrzałam na niego.

- Ja Cię krzywdzę - Spoliczkowałam go.

- To Kurwa pomyśl sobie kiedy ty skrzywdziłeś mnie, z tą kurewsko pierdoloną dziwką ? Straciłam szacunek do Ciebie ty dupku. Już nigdy więcej Ci nie zaufam zrozumiałeś. A teraz wypierdalaj stąd jak najszybciej. Zanim Ci coś zrobię. - Wrzeszczałam na chłopaka, który spojrzał na mnie a z jego oczu wypłynęły łzy. Wytarł je, odwrócił się i wyszedł trzaskając drzwiami. Tak naprawdę to wcale nie chciałam go zranić. Bo już mu to wybaczyłam. Wiem źle zrobił, ale każdy uczy się na własnych błędach. Nie wiedziałam co o tym myśleć więc poszłam do swojego pokoju i zasnęłam.

_______________________________________

Przez święta rozdziały będą pojawiać się częściej, mam nadzieje że będziecie komentować ?

Rozdział 90 ( III )

*Oczami Belli*

- Twoja mama wie że jesteś w ciąży ? - Zapytał Harry opierając się o blat

- Tak, znalazła mój test ciążowy. - Powiedziałem nalewając soku do szklanek

- No i powiedziała ? - Zapytał Harry z podekscytowaniem.

- Siedziała w salonie w poniedziałek, a ja przeszłam od Ciebie z domu rano po ślubie. Kazała usiąść mi na przeciwko niej, no więc usiadłam. Zapytała

- ,, Kochanie czy masz jakieś problemy ? "

- ,, Nie a czemu pytasz ? ''

- ,, Jesteś w ciąży, prawda ? ''

- ,, yyy, no tak, a skąd ty o tym wiesz ? ''

- ,, Znalazłam test ciążowy w łazience z pozytywnym wynikiem ''

- ,, mamo ja prze....''

- ,, Kochanie tak bardzo się Cieszę, zawsze chciałam mieć takiego małego wnuka, mimo tego że jestem bardzo młoda, to strasznie się Cieszę.

- ,, Serio ? ''

- ,, Oczywiście, a czy to Denis jest ojcem dziecka ?

- ,, Nie''

- ,, Co ? a kto nim jest ? ''

- ,, Harry, mamo, Harry "

- ,, Styles ? ''

- ,, Tak, on"

- ,, Wiesz powiem Ci, kochanie. Na lepszego ojca nie mogłaś trafić.''

- Zaczęła się śmiać i mocno mnie przytuliła. Później powiedziała że zawsze będziemy mogli na nią liczyć.

- Wiesz co. Twoja mama miała rację z tym, że ty na lepszego ojca nie mogłaś trafić. - Zaśmiał się i podszedł bliżej mnie.

- No nie wiem Harry. Chcę żebyś był dobrym ojcem. - Powiedziałam do chłopaka

- Bell ja będę najlepszym ojcem pod słońcem.

- Nasze dziecko będzie śliczne ? - Zapytałam

- Nasze dziecko będzie najśliczniejszym dzieckiem chodzącym po tej planecie, a co najważniejsze będzie nosiło nazwisko Styles. - Powiedział i uklęknął na kolano.

- I pytanie jest tylko czy ty Bello Moon zechcesz dołączyć do naszego zacnego grona Styles i iść ze u mojego boku do końca mojego życia ? Wyjdziesz za mnie ? - Powiedział Harry trzymając w ręku śliczny pierścionek zaręczynowy. 

- Oczywiście że tak. - Powiedziałam do chłopaka z łzami w oczach który zakładał mi pierścionek na palca a potem wstał i mocno mnie przytulił.

- Musze powiedzieć rodzicom że zostaną dziadkami. - Zaśmiał się Harry.

- To może chodźmy teraz ? - Zapytałam

- Wiesz to całkiem dobry pomysł. - Powiedziała po czym wyszliśmy z domu.

Przez całą drogę śmiałam się z opowieści Harrego, on zawsze wiedział jak mnie rozśmieszyć. Kiedy dojechaliśmy do jego rodziców, pomógł mi wysiąść z auta. Nie powiem bo odkąd dowiedział się że jestem w ciąży bardzo się o mnie troszczy co bardzo mi się spodobało. Otworzył drzwi i weszliśmy do środka.

- Dzień dobry - Powiedziała wesoło Barbara i pocałowała nas w policzek.

- Jest może tata ? - Zapytał Harry 

- Nie ma, pojechał po zakupy ale powinien zaraz wrócić, a coś się stało ?

- No chciałem z nim porozmawiać, ale poczekamy aż przyjdzie.

- No dobrze, w takim razie wejdźcie do salonu a ja przyniosę coś do jedzenia i picia. Barbara przyniosła sok, sernik i ciasteczka z kawałkami czekolady. Rozmawialiśmy z nią aż w pewnym momencie przyszedł tata Harrego.

- Kogo ja widzę. - Powiedział Stive odłożył zakupy na podłogę i podszedł do nas. Co was tu sprowadza moje drogie dzieci.

- Jeśli nie zauważyłeś ja tu jeszcze mieszkam. - Odgryzł się Harry

- Wiem że tu mieszkasz, ale rzadko przyprowadzasz do nas Belle. Ja i Barbara chcielibyśmy ją lepiej poznać.

- Tato ależ spokojnie na to będziecie mieli naprawdę dużo czasu. - Powiedział Harry i uśmiechnął się do mnie.

- Co masz na myśli ? - Zapytał mężczyzna.

- Powiem Ci jeśli usiądziesz.

- No dobrze. - Powiedział Sitve i usiadł obok Barbary.

- Słucham, możesz mówić.

- taaa, będziecie dziadkami. - Powiedział szybko Harry

- Żartujesz prawda ? - Powiedział pytając Stive

- To świetna wiadomość.

- Ale jak to się stało ? - Ciągle pytał Stive

- Stive, musieli ze sobą spać. Inaczej dziecka by sobie nie zrobili. - Powiedziała Barbara na co wszyscy wybuchnęliśmy głośnym śmiechem.

- Barbara, wiem jak się robi dzieci, sam zrobiłem 2. - Powiedział zadowolony

- To po co się tak głupio pytasz ?

- A tak w ogóle kochani to gratulacje. Wreszcie będziemy mieli jakieś zajęcie.

- Tato chciałem Cię jeszcze poinformować że zaręczyłem się z Bellą.

- To świetnie. Powiedział

- Wiem.

- A kiedy ślub ? - Zapytała Barbara

- No jeszcze nie wiemy, ale uzgodnimy to i o wszystkim się dowiecie.

Barbara i Stive zaczęli się ze sobą sprzeczać a my w między czasie zrobiliśmy sobie zdjęcie. Wstawiłam je na instagrama z dopiskiem #najlepsza #kochająca #się #para #na #świecie #<3

____________________________________________

Kochani to już i aż 90 Rozdział. Mam nadzieję że am się podoba 

i że skomentuje go więcej niż jedna osoba ;)

Rozdział 89 ( III )

 Poniedziałek

*Oczami Sony*

Miałam się ubierać na pogrzeb, ale zamiast tego siedziałam w bieliźnie na łóżku w sypialni. Nie miałam na nic siły, a tym bardziej na płacz. Wstałam z łóżka i założyłam sukienkę. Potem podłam do łazienki i ułożyłam sobie włosy. Na koniec poszłam przejrzeć się w lustrze. W sumie nie wyglądałam źle. wzięłam torebkę i wyszłam z domu. Na dole czekali moi rodzice z którymi miałam pojechać na pogrzeb. Wsiadłam do auta i pojechaliśmy. Droga nie trwała długo. Kiedy dojechaliśmy na miejsce byli już rodzice Toma, Harry z Bellą, Niall z rodzicami, Louis i Jade oraz Liam  Sophia i Sara. Poza nimi był Stiv z żoną rodzina i znajomi Toma. Wszyscy podchodzili do mnie i składali mi kondolencje.

- Sony, bardzo mi przykro - Powiedziała Harry.

- Tak wiem, ale wszystko jest dobrze. - Powiedziałam i przytuliłam się do chłopaka

- Sony.- Powiedział Niall.

- Nie odchodź. Zostań ze mną. - Powiedziałam i złapałam go za rękę.

- Dobrze - powiedział i stanął za mną.

Po mszy wszyscy udaliśmy się na cmentarz gdzie pochowali Toma. Tak bardzo za nim tęskniłam że zaczęłam płakać, a Niall przytulił mnie do siebie.

- Nie płacz, musisz być twarda, dla niego. - Powiedział mi do ucha Niall. Spojrzałam na niego i automatycznie się uśmiechnęłam.

Po pogrzebie każdy pojechał w inną stronę. Rodzice Toma, kazali mi ich odwiedzać, na co się zgodziłam. Niall zaproponował mi podwózkę do domu a ja się zgodziłam.

- Ile masz urlopu ? - Zapytał Niall zapalając samochód.

- Stiv powiedział że tyle ile będę potrzebowała, żeby do siebie dojść.

- No i dobrze. Teraz musisz dużo odpoczywać.

- Wiem , Niall. Ale myślę że szybko zbiorę siły.

- Sony, a czy my .. no wiesz mogli byśmy spróbować znów być ze sobą ? - Spojrzał na mnie i zaczął się jąkać

- Niall, szczerze ? - Zapytałam chłopaka

- No tak

- Myślę że za wcześnie jest o tym myśleć, dopiero zostałam wdową a poza tym ie ufam Ci na tyle aby z tobą być. - Powiedziałam do chłopaka

- Rozumiem. - Powiedział i spuścił głowę.

- Niall, ale nie powiedziałam że nie możesz się starać. Nadal coś do Ciebie czuję, ale zrozum mnie. Potrzebuję czasu.

- Dobrze powiedział i wjechał na parking.

- dziękuję że mnie odwiozłeś. - Powiedziałam do chłopaka i dałam mu buzi w policzek.

- Nie ma za co, jesteśmy w kontakcie. - Powiedział a ja wyszłam z auta, a chłopak pomachał mi i wyjechał z parkingu, gdy ja przyglądałam się jak odjeżdża.

Nie wiedziałam Co mam zrobić, ale od piątku to u mnie normalne. Złapałam oddech i poszłam do mojego mieszkania. Zdjęłam buty, weszłam do kuchni i wzięłam gazetę. Usiadłam na kanapie i zaczęłam szukać wolnych mieszkań. Po pół godzinie znalazłam mieszkanie i umówiłam się z właścicielem, aby obejrzeć to mieszkanie. Przebrałam się i pojechałam pod wskazany adres. Gdy dojechałam zobaczyłam Przystojnego mężczyznę.

- Witam, piękną damę powiedział 

- Witam, Nazywam się Sony Phi.. znaczy Balck

- Miło mi Cię poznać. Co Cię interesuje ?

- Jakieś takie nie za duże ale nie za małe mieszkanie. - Powiedziałam uśmiechając się do mężczyzny

- Tylko dla pani ? - Zapytała się z uśmiechem

- Tak - odpowiedziałam

- To czemu ma pani obrączkę na palcu ? - powiedział

- Yyy,  - nie wiedziałam Ci powiedzieć

- Pokłóciła się pani z mężem ? - Zapytał

- Nie, ja tylko emm. Mój mąż nie żyje - Powiedziałam i spuściłam głowę.

- przykro mi, i przepraszam że o to zapytałem.

- Nic nie szkodzi. To pokaże mi pan to mieszkanie ? - Zapytałam

- Jasne. Zapraszam na 2 piętro. - Powiedział i zaprowadził mnie pod drzwi mieszkania. Gdy weszłam pierwsze co ujrzałam to korytarz. Szłam powoli po wypastowanej podłodze i skręciłam do dużego salonu. 
Weszłam po schodach do pierwszego pokoju i zobaczyłam małą sypialnię. i weszłam zobaczyć łazienkę w moim pokoju, była śliczna. Potem poszliśmy do pokoju gościnnego. Wróciliśmy na dół i obejrzałam jeszcze kuchnie na końcu korytarza. Cały dom był śliczny
- No i jak. Podoba się pani ? - Zapytał
- Oczywiście. To ile mam płacić miesięcznie ? - Zapytałam
- 5 tysięcy dolarów
- Zgoda.- Powiedziałam i podpisałam papiery najmu.
- O to pani kluczyki. Może się pani wprowadzić kiedy pani chce. - powiedział i uśmiechnął się do mnie.
- Bardzo dziękuję. - Powiedziałam i wyszliśmy razem z mieszkania.
- Mam nadzieję że będzie się pani miło mieszkało u mnie w mieszkaniu. - Powiedział podchodząc do swojego auta
- Dziękuję, ja też mam taką nadzieję. - Uśmiechnęłam się i wsiadłam do auta, po czym odjechałam.

*Oczami Harrego*

- Twojej mamy nie ma ? - Zapytałem

- No nie po pogrzebie musiała jechać do pracy. - Powiedziała Bella wchodząc do kuchni.

- Miałem się Ciebie zapytać.

- No co tam ? - Powiedziała wyjmując napój z lodówki

- Twoja mama wie że jesteś w ciąży ?

__________________________________________

Słoneczka mam nadzieje że rozdział się podoba i że docenicie moją

 pracę i go skomentujecie ;)

Liczę na was <3

Rozdział 88 ( III )

Obudziłem dość wcześnie. Spojrzałem na zegarek była 7.15. Sony nadal spała a ja wstałem z łóżka. Poszedłem do toalety i ogarnąłem się trochę. Poszedłem do kuchni i zaparzyłem sobie kawę. Zdążyłem ją wypić kiedy ktoś zapukał do drzwi. Poszedłem i otworzyłem je otworzyć a moim oczom ukazali się rodzice Sony i Toma. No to wiedziałem teraz że jestem w dupie.

- Niall. - Powiedziała zaskoczona mam Sony

- Dobry. - Powiedziałem.

- Co ty tu robisz ? - Zapytała

- Przyszedłem chwile temu  do Sony. Chciałem zobaczyć jak się czuję.

- Kim ty jesteś młody człowieku ? - Zapytała Mama Toma

- Przyjacielem. To może ja pójdę ją obudzić ? - Zapytałem

- Dobrze by było. Wyszedłem z korytarza jak wystrzelony z procy. Wszedłem do salonu i podszedłem do dziewczyny.

- Sony, musisz wstać Twoi rodzice i teściowie przyjechali.

- Co ? Co im powiedziałeś ?

- że przed chwilą przyszedłem sprawdzić jak się czujesz. - Powiedziałem

- A co na to moi rodzice ?

- Nie za bardzo się cieszyli. W każdym bądź razie ja już idę. - Powiedziałem do dziewczyny i ruszyłem w stronę drzwi od salonu

- Niall. - Powiedziała

- Tak ?

- Dziękuję Ci. - Powiedziała i uśmiechnęła się do mnie

- Nie ma za co. Mam nadzieje że odbudujemy, naszą znajomość.

- Ja też. - powiedziała a ja uśmiechnąłem się do niej i wyszedłem z Salonu.

- Gdzie jest Sony. Zapytał jej tata

- Już idzie. Miło było mi państwa poznać. - powiedziałem i nagle podbiegła do mnie mama Toma

- Bardzo Ci dziękuję że się nią zainteresowałeś. - Powiedziała do mnie

- Nie ma mi pani za co dziękować. Sony jest moją przyjaciółką. Więc to normalne że się o nią martwię.

- No wiem, ale dziękuje Ci.

- Nie ma za co. A teraz muszę państwa przeprosić.

- No dobrze, w takim razie do zobaczenia. - powiedział tata Toma

- Do widzenia. - powiedziałem i wyszedłem.

Nie powiem ale to było dziwne doświadczenie. Wyszedłem budynku i udałem się na przystanek, z którego pojechałem do pracy. Kiedy skończyłem nudny dzień pojechałem do domu. Kiedy wszedłem pierwsze co usłyszałem to krzyk mojej matki

- Niall do jasnej cholery gdzieś ty był całą noc ? - Wrzeszczała na mnie

- Mogła byś na mnie nie krzyczeć ? - Powiedziałem do mamy

- Wiesz jak ja się o Ciebie martwiłam ?

- Wiem, ale nie krzycz na mnie jestem dorosły. - Powiedziałem do mamy

- To dowiem się gdzie byłeś całą noc ? - Pytała mama

- U Sony. - Powiedziałem krótko

- Słucham ?

- No byłem u Sony. Czy ja mówię po chińsku ? - Zapytałem się mam

- Ale ona ma męża. I wiesz o tym doskonale.

- No ma męża, leżącego od wczoraj w kostnicy.

- powiedziałem wchodzą co kuchni.

- Nie żartuj sobie, po co tam byłeś ? Czy ty chcesz zniszczyć jej małżeństwo ? - Zapytała

- Mamo, czy ja wyglądam na kogoś kto chce zniszczyć małżeństwo Sony, skoro To wczoraj zmarł. - Mówię jej to po raz drugi.

- To nie możliwe. Przecież wczoraj go widziałam i rozmawiałam z nim.

- Jak mi nie wierzysz to zadzwoń sobie do Sony.

- No to zadzwoń. i weź na głośno mówiący. - Jak chciała tak zrobiłem

- Cześć Sony przeszkadzam Ci ? - Zapytałem dziewczyny

- No w sumie to nie, właśnie wróciłam z rodzicami do domu, są trochę w szoku, w sumie tak samo jak i ja.

- Ale jak się czujesz ? - Zapytałem dziewczyny

- No nie najlepiej, jeszcze raz chciałam Ci podziękować za to że byłeś przy mnie, no wiesz kiedy tak naprawdę Cię najbardziej potrzebowałam. - Kiedy moja mama to usłyszała otworzyła usta z niedowierzania.

- No a a kiedy jest pogrzeb ? - Zapytałem

- W poniedziałek. No wiesz tak sobie pomyślałam że mógłbyś mi dotrzymać towarzystwa na nim.

- Jasne że tak. A Twoi rodzice mówili Ci coś o mnie ? - Zapytałem

- Tak nie byli zbyt zadowoleni że znów Cię widzą. Ale powiedzieli że to moja decyzja czy będę się z Tobą zadawała. Powiedziałam im że każdy zasługuje na drugą szanse, a ja teraz potrzebuje kogoś kto będzie spędzał ze mną dużo czasu. - Moja mama zaczęła płakać

- Sony tak bardzo ci współczuje. - Powiedziała ledwo łapiąc oddech

- Maura, nie płacz. Mnie też jest ciężko, ale ja wiedziałam że tak będzie.

- To za wcześnie. Nie zdążyliście się nawet sobą nacieszyć. - Powiedziała.
- Wiem ale nic na to nie poradzę. Takie już jest moje życie.
- Rozumiem. - Powiedziałam moja mama
- Zobaczymy się na pogrzebie. - Powiedziała Sony i rozłączyła się.
- Widzisz mówiłem, czemu ty nie chcesz mi wierzyć ? - Zapytałem mamy
- Przepraszam, nie chciałam Cię urazić. Po prostu raz już skrzywdziłeś Sony nie chciałam żeby robił tego po raz drugi.
- Wiesz, super naprawdę fajnie, że tak we mnie wierzysz. - Spojrzałem na nią i poszedłem do pokoju.

 ____________________________________________

Kochani Macie kolejny rozdział tak z okazji Andrzejek. 

Mam nadzieję że się wam spodoba :)

Liczę na wasze komentarze ;)

Rozdział 87 ( III )

*Oczami Sony*

Siedziałam na krześle i byłam załamana. Czekałam na Harrego i Bellę, a przynajmniej wydaję mi się że będą raze. Nagle usłyszałam jakieś głosy i gdy tylko spojrzałam w lewo zobaczyłam biegnącego Harre, Bellą i Nialla. Szybko wstałam.

- Co on tu robi ? - Zapytałam zdenerwowana Harrego wycierając łzy. 

- Sony spotkałem się dzisiaj z Niallem żeby z nim pogadać i akurat zadzwoniłaś. - Powiedział zestresowany.

- Co ja Ci takiego zrobiłem, że mnie tak nienawidzisz ? - Zapytał Niall.

Spojrzałam na niego z pogardą i przytuliłam się się do Harrego.

- Co ja mam teraz zrobić ? - Zapytałam Stylesa

- Sony, nie wiem ale pamiętaj że zawsze Ci pomogę. Zawsze możesz liczyć na naszą pomoc. nie jesteś z tym Sama. - Powiedział Harry.

- Może i mnie nienawidzisz, ale pamiętaj że zawsze możesz do mnie zadzwonić i pogadać lub coś.

- Serio Niall, ty nadal chcesz się do mnie odzywać po tym jak tak bardzo Cię nienawidzę ? - Zapałam mu pytanie.

- Wiem że na to zasłużyłem. Byłem dupkiem i należy mi się, ale to nie zmienia faktu że nadal Cię kocham. - powiedział z uśmiechem

 Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się lekko.

- Wiesz powinnaś zadzwonić do rodziców Toma. - Powiedziała Bella.

- Masz rację, ale proszę was wrócicie ze mną do domu i zadzwonicie do rodziców Toma bo ja sama nie dam rady. - Powiedziałam do przyjaciół. 

- Jasne odwieziemy Cię do domu. - Powiedziała Bella

- Ale ja mam tu samochód - Odparłam

- No to ja pojadę twoim a Niall będzie kierował moim. - Powiedział Harry

- No dobra powiedziałam i Niall z Bella odwieźli mnie do domu. Gdy dotarliśmy do niego Bella zadzwoniła do rodziców Toma i powiedziała im o zaistniałem sytuacji.

- Jak się czujesz ? - zapytał Harry.

- Ja się nie czuję Harry. Nie wiem co mam ze sobą zrobić. Ja wiedziałam że Tom umrze, ale nie wiedziałam że opuści mnie tak szybko.

- Sony to jest szok dla każdego i każdy z nas będzie Cię wspierał. Rodzina Twoja i Toma ja Bella, Niall, Wendy Penelopa. Po prostu wszyscy. Poproszę ojca żeby dał Ci urlop do momentu aż nie wydobrzejesz. - Powiedział Harry

- Jeśli chcesz mogę zostać dzisiaj u Ciebie i dotrzymać Ci towarzystwa. - Zaproponował Niall.

- Nie wiem czy to dobry pomysł  - Powiedziała Bella.

- Nie , spoko. Jak bardzo chce może zostać. I tak nie mam na nic siły.

- No ok. - Powiedział Harry.

Bella i Harry posiedzieli u mnie z jakąś godzinę i poszli. Zostałam z Niallem sama w domu. Nigdy bym nie pomyślała że to on będzie mnie pilnował po śmierci Toma.

- Może chcesz herbaty ? - Zapytał siedząc na przeciwko mnie

- Jak chcesz to zrób. Na wierzchu jest. - Powiedziałam skulona na kanapie.

- A może głodna jesteś ? - Zapytał

- Nie. - Odpowiedziałam zimno. Chociaż to miło z jego strony że się troszczy.

- Ale Sony musisz jeść. - Powiedział Troskliwie.

- Teraz to już nic nie muszę. - Odpyskowałam

- Sony, nawet tak nie mów. Musisz żyć i funkcjonować, ale twojego dobra i dla dobra twojej przyszłej rodziny.

- Niall, jak byś nie zauważył to moja rodzinna właśnie się rozpadła.

- Nie mów tak. Nawet tak nie myśl. Wiem że bardzo Ci go brakuje, ale z czasem przyzwyczaisz się do tego. Poznasz kogoś i zakochasz się. Jesteś młoda masz dopiero 20 lat.

Może i jestem na niego mega wkurzona za to kiedyś mi zrobił, ale ludzie się zmieniają. Może on też to zrobił i teraz jest zupełnie inny. Może powinnam dać mu drugą szanse. Ale o czym ja myślę przecież właśnie kilka godzin temu zginął mój mąż. Ale z drugiej strony obiecałam mu że kogoś sobie znajdę. To nie znaczy że zrobię to teraz. Od tego całego myślenia nawet nie wiem kiedy usnąłem.

*Oczami Nialla*

Poszedłem zrobić Sony herbatę, a kiedy wróciłem ona już spała. Wziąłem ją na ręce i zaniosłem do jej sypialni. Sony przeżyła dzisiaj niezły szok i szkoda mi jej. Wyszedłem z jej pokoju i przymknąłem drzwi. Poszedłem do salonu i włączyłem sobie telewizor. Nagle zadzwonił do mnie Harry

- No i jak tam Sony ? - Zapytał

- Niedawno usnęła i zaniosłem ją do jej sypialni.

- I dobrze zrobiłeś, sen jej się przyda.

- Wiem. Jutro przyjeżdżają rodzice Toma nie wiesz o której ?

- Nie wiem, a czemu pytasz. - Zadał pytanie

- bo bym się zmył, żeby nie było przypału. Ale trudno powiem że jestem kolegą i przyszedłem rano żeby zobaczyć jak się czuję.
- Dobry pomysł. Ja gadałem o tym z ojcem i powiedział że da jej urlop jak najbardziej, powiedział że dużo przeżyła i musi wydobrzeć.
- No dobra ja kończę zobaczę co tam z Sony i idę spać.  - Powiedziałem do przyjaciela
- No dobra, opiekuj się nią.
-Dobrze. - Powiedziałem i rozłączyłem się. Wstałem z kanapy i poszedłem do salonu dziewczyny. Spojrzałem na nią, nadal spała ale jej sen był nie spokojny. Podszedłem do niej i pogłaskałem ją po głowie. Trochę się uspokoiła. Chciałem wyjść z pokoju kiedy usłyszałem głos Sony.
- Niall - Powiedziała
- Tak ? - Zapytałem
- Zostać ze mną w pokoju.
- Co masz na myśli ? - Zapytałem dziewczyny
- Połóż się obok. To wszystko. - Powiedziała
- Proszę - Powiedziała błagalnym głosem.
- Nie wiem czy to dobry pomysł. - Próbowałem się wykręcić.
- Niall, potrzebuje Cię teraz, nie rób mi tego. - Powiedziała
- No dobrze. Jeśli chcesz to położę się obok Ciebie. - Powiedziałem i też tak Zrobiłem.
Dziewczyna kiedy przytuliła się do mnie zasnęła.

________________________________________

Mam nadzieję że się podoba rozdział :)

Liczę na komentarze.

Rozdział 86 ( III )

*Oczami Sony*

Wychodziliśmy właśnie od Harrego. Spojrzałam na Toma i zauważyłam że zbladł.

- Kochanie czy wszystko w porządku ? - Zapytałam chłopaka

- Tak, tylko głowa mnie boli. Spokojnie przejdzie mi. - Powiedział uśmiechając się do mnie

- Jesteś tego pewny ? - Zapytałam

- Jasne chodźmy już. To w domu wezmę tabletkę i położę się spać. - Mówił wsiadając do samochodu.

nie chciałam się już z nim kłócić żeby się nie musiał denerwować. W domu byliśmy po 15 minutach, a cała droga minęła nam w ciszy. Gdy tylko Tom wszedł do domu poszedł do apteczki wziąć leki na ból głowy, a ja w między czasie przebrałam się w piżamę. Leżałam na łóżku i czekałam na Toma, który leżał obok mnie w przeciągu 5 minut.

- Kochanie martwię się o Ciebie. Czy te badania wyszły na pewno dobrze ?

- Sony czy ty myślisz że bym Cię oszukał ? - Powiedział zdenerwowany

- No nie, proszę nie denerwuj się na mnie. Ja po prostu boje się o Ciebie.

- Rozumiem Cie skarbie, ale nie ma takiej potrzeby. - Powiedział i ujął moją twarz w swojej dłoni.

- Zróbmy sobie zdjęcie. - Powiedział

- Co ? Ale Tom, jesteśmy w piżamach

- No to co z tego ? 

Po długich namowach w końcu zrobiliśmy sobie zdjęcie w łóżku, porozmawialiśmy i poszliśmy spać. Rano musiałam szybko iść do pracy a Tom jeszcze spał, więc go nie budziłam. Ubrałam się i wyszłam. Pogoda jest paskudna, cały czas lało. W pracy dzień leciał mi strasznie wolno. Tom nie odebrał żadnego mojego telefonu, co bardzo mnie zaniepokoiło. Wróciłam do domu najszybciej jak tylko mogłam.

- Tom jesteś ? - Zapytałam, ale nikt mi nie odpowiedział. Weszłam do sypialni nie było go, w łazience nie ma , salon nie ma i na samym końcu weszłam do kuchni ale tam też go nie było. Usiadłam na krześle i zobaczyłam na lodówce kartkę. ,, Jestem w szpitalu na Hollywood st. Zostawiłem telefon jak możesz to przynieś mi - Tom"

No świetnie on poszedł do szpitala a ja nic o tym nie wiem. Wyjęłam jego telefon z kieszeni spodni i pojechałam do szpitala. po 10 minutach byłam na miejscu. podeszłam do recepcjonistki

- Przepraszam gdzie leży Tom Philips ? - Zapytałam

- Nie mogę o tym panią poinformować ? A Kim pani jest dla pacjenta ? Zapytała

- Żoną. To powie mi pani czy mam sobie sama znaleźć ?

- Sala 237

- Dziękuję - Powiedziałam i poszłam do sali

- Boże Tom czemu leżysz w szpitalu ? - Zapytałam chłopaka

- Ponieważ źle się czuję,a wydaję mi się że wyleczą mnie tu.

- Mogłeś chociaż napisać lub zadzwonić.

- Nie chciałem Cie martwić kochanie.- Powiedział z lekkim uśmiechem na twarzy

- No dobrze - Powiedziałam uśmiechając się.

- Sony wiesz o tym że bardzo Cię kocham i jesteś dla mnie wszystkim. Pamiętaj o tym że zawszę będę przy tobie i będę Cię chronił Pamiętaj o tym zawsze okey ?

- Dobrze Tom Ja też Cię kocham. - Powiedziałam i złapałam chłopaka za rękę.

- Obiecaj mi że znów się zakochasz . Obiecujesz ?

- Tak obiecuję.

- Na zawsze razem - Uśmiechnął się

- Na zawsze razem - powtórzyłam

- Kocham Cię - Powiedział Tom i nagle aparatura zaczęła pikać. Nie wiedziałam Ci się dzieje i zaczęłam krzyczeć. Przyszedł lekarz i kazał mi się odsunąć. Zaczęli go reanimować a pielęgniarka wyprowadziła mnie z Sali. Zaczęłam płakać nie wiedziałam Co mam zrobić ponieważ wiedziałam że już go nie uratują. Usiadłam na krzesełku i schowałam twarz w swoich rękach. Po jakich 10 minutach podszedł do mnie lekarz.

- Pani Philips ? - Zapytał Lekarz

- tak, to ja  - Odpowiedziałam zapłakana patrząc na doktora.

- Jest nam bardzo przykro, ale nie udało nam się uratować pani męża. Przykro mi.

- Rozumiem, on i tak był chory na nieuleczalnego raka. Więc wszystko rozumiem. - Powiedziałam do lekarza, który odszedł ode mnie. Usiadłam na krzesełku i pierwsze co przyszło mi do głowy to zadzwoniłam do Harrego.

- No cześć Sony - Powiedział ciepły głos Harrego.

- Tomm.... on

- Sony co z Tomem ? - Zapytał

- On nie żyje. - powiedziałam załamana.

- Co gdzie jesteś ? - Zapytał 

- W szpitalu na Hoolywood

- Poczekaj tam na mnie, zaraz będziemy. - Powiedział i się rozłączył.

*Oczami Harrego*

- No tak że ona chciała ze mną chodzić, ale ja nie chciałem bo za bardzo kocham Sony.

- No rozumiem. Więc czemu ją zdradziłeś ? - Zapytała Bella

- Sam nie wiem, to po prostu moja głupota.

- Miejmy nadzieję że da się naprawić jakoś waszą relację. - powiedziałem kiedy usłyszałem dźwięk telefonu zobaczyłem Sony na wyświetlaczu.

- No cześć Sony - Powiedziałem

- Tomm.... on - Powiedziała zrozpaczona

- Sony co z Tomem ? - Zapytałem troskliwie

- On nie żyje. - powiedziałam załamana.

- Co gdzie jesteś ? - Zapytałem wystraszony

- W szpitalu na hoolywood

- Poczekaj tam na mnie, zaraz będziemy. - Powiedziałem i rozłączyłem się.

- Co się stało ? - Zapytała Bell 

- Tom nie żyje. - powiedziałem

- Co, gdzie ona jest trzeba do niej jechać jak najszybciej. - Powiedział Niall

- Niall ma rację, musimy teraz przy niej być. Ona nas potrzebuję. - powiedziała Bella

- Macie racje. - powiedziałem i wszyscy ruszyliśmy do samochodu

- Tak bardzo chce być teraz przy niej - powiedział Niall

- Będziesz miał teraz taka możliwość - powiedziałem do blondyna

Nie minęło 10 minut kiedy byliśmy na miejscu. Biegliśmy przez korytarz i  nagle zobaczyliśmy Sony siedzącą na krześle.

- Sony - Krzyknąłem do dziewczyny. Dziewczyna spojrzała na nas i wstała.

- Co on tu robi ? - Zapytała.

______________________________________________

Dzieje się. Ciężko mi było w ogóle pisać ten rozdział, ale kiedyś musiałam. Mam nadzieję że wam się podobał i wyrazicie swoje opinie w komentarzach co do rozdziału ;)

Rozdział 85 ( III )

*Oczami Sony*

Stałam właśnie nie niekończącej się kolejce w Tesco. I tak sobie myślałam że powinni zrobić stoisko do  10 produktów wtedy byłyby mniejsze kolejki.  Nie minęło może 10 minut kiedy wyszłam ze sklepu. Załadowałam zakupy do samochodu i ruszyłam w stronę domu. Dzisiaj był bardzo pochmurny i zimny dzień, ale wcale się nie dziwie w końcu mamy połowę października. Stałam na światłach kiedy usłyszałam dźwięk telefonu.

- Hej Sony - Odezwał się zachrypnięty głos Harrego.

- Witaj Harry, co u Ciebie słychać ?

- Nic szczególnego, mam teraz chwilę przerwy w pracy i  Bell kazała zapytać się Ciebie czy ty i Tom jesteście dziś zajęci ? - Zapytał kiedy ruszyłam samochodem.

- Wiesz, to nie zależy ode mnie Tylko od Toma, bo nie wiem jak będzie się czuł. Ostatnio mówił że bardzo ciężko mu się oddycha i nie za bardzo może się przemęczać.

- No rozumiem, ale jakby coś to wpadnijcie dzisiaj do Belli do domu to posiedzimy i pogadamy. - Powiedział wesoło Harry.

- Jasne, porozmawiam o tym z Tomem. - Powiedziałam

- W takim razie do zobaczenia - Powiedział

- No pa - Odpowiedziałam i rozłączyłam się.

*Oczami Toma*

Właśnie czekałem w kolejce do lekarza, który miał mi powiedzieć o wynikach wczorajszych badań. Tak bardzo się bałem, bo nie chciałem zostawiać Sony samej kilka dni po naszym ślubie.

- Panie Philips zapraszam do gabinetu. - Powiedziała pielęgniarka.

Dlatego szybko wstałem, wszedłem do gabinetu i usiadłem na wskazanym przez doktora krześle.

- Tom, jak się czujesz ? - Zapytał kiedy usiadłem

- Do niedzieli było doskonale ale w poniedziałek dostałem zadyszki i ciężko mi się oddycha, boli mnie głowa i od wczoraj wszytko wypada mi z rąk bo nie mam siły ich utrzymać.

- Tom nie będę Cię okłamywał, bo mieliśmy być ze sobą szczerzy. Twoje wyniki są fatalne, twoje leki przestały działać i przez to nie zostało ci dużo czasu. Musisz uświadomić sobie że z każdym dniem będzie z tobą coraz gorzej. A wiesz co jest w tym wszystkim najlepsze ? - Powiedział lekarz

- Nie.

- Twoje leki przestały działać 2 lata temu kiedy poznałeś Sony. To jest istny cud że twój organizm wytrzymał tyle czasu do waszego ślubu. To dzięki niej żyłeś dwa lata dłużej.

- Naprawdę ? To naprawdę świetna wiadomość. A ile czasu mi zostało ? - Zapytałem

- Nie daje Ci więcej niż miesiąc. - powiedział smutny

- Tak krótko, ale co ja mam powiedzieć żonie ? - Zapytałem załamany

- Nie mów jej bo się załamie, po prostu żyj normalnie.

- Okey. Bardzo Ci dziękuję. - powiedziałem do lekarza i podałem mu rękę.

- Nie ma za co, bardzo miło było cię poznać i bardzo fajnie się z Tobą pracowało.

- Mnie z Tobą również. Do zobaczenia. - Powiedziałem i wyszedłem z gabinetu. Wsiadłem do auta i pojechałem do domu. Gdy wróciłem poczułem zapach tortilli. Wszedłem do kuchni i zobaczyłem dziewczynę składającą jedzenie w ciasto.

- Witaj kochanie. - Powiedziałem do dziewczyny przytulając ją od tyłu.

- Cześć Skarbie, jak było u lekarza ? - Zapytała się i pocałowała mnie w usta.

- A dobrze, powiedział że wyniki są całkiem dobre, więc nie jest źle - skłamałem, dla jej dobra.

- No to super, ściągnij buty bo już jest obiad.

- Dobrze kochanie. - Powiedziałem ściągając buty w korytarzu. Wszedłem ponownie do kuchni i usiadłem przy stole.

- Dzwonił do mnie Harry. - Powiedziała nalewając soku do szklanek

- Tak i co chciał ?- Zapytałem

- Pytał się czy bylibyśmy w stanie przyjść dzisiaj do nich posiedzieć ? - Mówiła

- I zgodziłaś się ? - Zapytałem 

- Na początku chciałam z Tobą pogadać czy chcesz iść.

- Oczywiście. Miło będzie spędzić z nimi czas. - Powiedziałem zaczynając swoje jedzenie.

*Oczami Nialla*

- Niallu Jemsie Horanie. Czemu masz taki syf w pokoju ? - Zapytała mama

- Ponieważ nie chciało mi się posprzątać. I nie mów tak do mnie. - powiedziałem

- no tak zapomniałam synu że ty ciężko pracujesz i że jesteś tak leniwy aby posprzątać swój pokój.

- Dobrze nie denerwuj się, zaraz to posprzątam - Powiedziałem a naszą rozmowę przerwał dzwonek do drziw.

- Otworzę. - powiedziałem i zbiegłem na dół po schodach. 

Otworzyłem drzwi i zobaczyłem tam jedną z ostatnich osób które pomyślał bym że tu przyjdą.

- Cześć, mogę wejść ? 

- Jasne. - odpowiedziałem i wpuściłem gościa do salonu.

- Więc co Cię sprowadza w moje skromne progi.

- Chciałem pogadać. - Powiedział

- O czym ? O ślubie Sony ? Harry jeszcze dwa lata temu jak byś mnie tylko zobaczył zajebał byś mi bez zastanowienia.

- Wiem, ale chyba zmieniłeś się przez ostatnie 2 lata ? - Powiedział siadając na kanapie.

- Sony niestety jest innego zdania.

- Wcale się jej nie dziwie. A tak ogółem przyszedłem zapytać się co Cię sprowadza do Londynu ?

- Głównym powodem jest Sony, ale chyba nie mam co liczyć na jej odzyskanie.

- Trzeba wierzyć że kiedyś się uda nie ? - Uśmiechnął się do mnie.

- Rozumiem ze to ona powiedziała Ci że wróciłem ?
- Tak, ale to chyba dobrze. Może jutro wyskoczymy na piwo czy coś i pogadamy jak za starych lat ? - Zapytał Hazza.
 - No jeśli chcesz to możemy jutro gdzieś wyjść. Jest piątek, więc czemu nie.
- Rozumiem że nadal masz ten sam numer ? - Zapytał Harry wstając.
- taa - odpowiedziałem odprowadzając go do drzwi.
- No to się zdzwonimy stary. - Powiedział Harry i wyszedł.
Byłem trochę zdziwiony jak go tu zobaczyłem ale może da się wszystko naprawić. I on chce mi w tym pomóc.

 ______________________________________________

Kochani to już 85 rozdział i nie wierze że już tyle napisałam. Mam nadzieję że się podoba i będziecie zadowoleni ;)